Zielona Oliwka

Angelika · Administrator Posty: 1250 Piw: **124**

Za pieski świat, za miłe spotkanie, za zdrowie ciotuni, lub… abyśmy!
Wydawać by się mogło, że nieskończone bogactwo motywów przewodnich toastów jest wprost proporcjonalne do ich urody. Okazuje się jednak, że zależność ta w rzeczywistości nieczęsto się sprawdza. Nie miałabym nic przeciwko polskim toastom, gdyby choć w części dorównywały gruzińskim.

Ci kaukascy znawcy toastowego kunsztu, nadając swym wystąpieniom charakter dowcipnej historyjki, legendy, przypowieści, przeplatanej listą wspaniałych przymiotów ich adresatów, czy rozważania pełnego życiowych mądrości i nieoczekiwanej pointy, nawet przy ostatnim pucharze potrafią wznieść się na wyżyny retoryki.

Z pewnością poziom naszych toastowych oracji nie byłby tak dokuczliwy, gdyby pustkę w miejscu przeznaczonym na talent wypełnić wiedzą o tym, jak, czym i kiedy się toasty wznosi.

Pierwszy toast należy zawsze do gospodarza, niezależnie od tego, czy okazją do spotkania są jego imieniny, urodziny czy jakakolwiek inna uroczystość.
Gospodarz wita nim swych gości, dziękuje, że zechcieli przyjąć zaproszenie, i - namawiając do korzystania z poczęstunku - życzy wszystkim miłego wieczoru.

* Toastów nie należy wznosić wódką, ale szampanem bądź białym winem.
Polska tradycja, która stoi tu w wyraźnej sprzeczności z tą zasadą, powoli, lecz skutecznie odchodzi do lamusa.
* Do spełnienia toastu potrzebne są kielichy, których czary wypełnione są trunkiem do właściwego poziomu, tj. 2/3 ich wysokości. Osoby nie pijące alkoholu mogą w tym celu skorzystać z wody mineralnej lub soku.
* Wznoszenie toastów w małym gronie powinno odbywać się na siedząco. Osoba przemawiająca może zdecydować się na pozycję stojącą tylko w przypadku, gdy grono gości jest dość liczne i powstaje obawa, że byłaby przez nie źle słyszana lub nie dość dobrze widziana. Do wzniesienia toastu wstają wszyscy uczestnicy przyjęcia, gdy kierowany jest on do osób wysoko postawionych.

* Pukanie widelcem w kieliszek w celu uciszenia biesiadników przed wygłoszeniem mowy nie należy do dobrego tonu.

* Spełniając toast winem bądź szampanem, wypija się zaledwie łyk trunku. Tak często stosowane wysączanie go "do dna" jest niestety dość poważnym błędem, wynikającym z nawyku wypijania jednym haustem kieliszka wódki.

* Na gruncie prywatnym ceremoniał wznoszenia toastów pozostawia się mężczyznom. Wyjątek stanowić może sytuacja, w której jedynym gospodarzem jest kobieta.

* Wznoszeniu toastów nie musi towarzyszyć trącanie się kieliszkami, zwłaszcza na zasadzie: każdy z każdym. Właściwy umiar wykażemy, ograniczając się do stuknięcia w kieliszek z prawej i lewej strony.

* Na gruncie służbowym kobieta - gospodarz posiada niczym nie ograniczony przywilej wznoszenia toastów. Nie będzie jednak błędem, jeśli do tego zadania wyznaczy swego zastępcę.

* Poza toastami wszyscy goście popijają wino w dowolnym dla siebie tempie i momencie, nie zważając na to, czy którykolwiek z biesiadników towarzyszy im w tej czynności.

* Podczas obiadu, wydawanego bez specjalnej okazji, toasty należy ograniczyć do jednego: powitalnego.

I na koniec, warto wziąć pod uwagę, że wcześniejsze przygotowanie się do wygłoszenia mowy oszczędza stresu mówcy, a biesiadnikom - żenady.